Projekty ich wpisu uzyskały rekomendację Międzynarodowej Rada Ochrony Zabytków – ICOMOS, organizacji doradczej Komitetu Światowego Dziedzictwa. Ostateczna decyzja zostanie podjęta 16-27 czerwca na 37 sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Phnom Penh w Kambodży.
Kopalnia soli w Bochni i wielicki Zamek Żupny mają rozszerzyć istniejący już na Liście wpis Wieliczki i nosić wspólna nazwą „Królewskie Kopalnie Soli w Wieliczce i Bochni".
Kopalnia w Bochni powstała w XIII wieku. To dzięki niej miasto uzyskało prawa miejskie w 1253 roku. Razem z Wieliczką tworzyła królewskie Żupy Krakowskie.
Na zabytkową strefę kopalni w Bochni składają się trzy szyby: Sutoris (z XIII w.), Campi (XVI w.) i Trinitatis (z początku XX w.) oraz wielopoziomowe wyrobiska i szyby. A także dwie podziemne XVIII-wieczne kaplice: Passions z barokową polichromią oraz kaplica Św. Kingi, patronki górników solnych, wykuta w całości w skale ( wraz z zakrystią, Grotą Betlejemską, Grobem Pańskim i chórem).
Kopalnie w Wieliczce i w Bochni są najstarszymi kopalniami soli kamiennej w Polsce. Doskonale odzwierciedlają wszystkie historyczne etapy rozwoju górnictwa: eksplotacji złóż, odwodnienia, oświetlenia, wentylacji. Specyfiką obydwu była sucha eksploatacja soli. Kopalnię w Wieliczce wpisano na Listę UNESCO w 1978 roku.
Wniosek o wpis „Drewnianych cerkwi w polskim i ukraińskim regionie Karpat" jest rezultatem kilkuletniej współpracy Narodowego Instytutu Dziedzictwa ze stroną ukraińską: Państwowym Historyczno-Architektonicznym Rezerwatem w Żółkwi oraz Naukowo-Badawczym Instytutem badania Zabytków w Kijowie.
Projekt obejmuje 16 zabytków w Karpatach Zachodnich po obu stronach granicy. Najstarsze pochodzą z XVI wieku . Są ozdobą karpackiego pejzażu, świadectwem kultury i mistrzostwa sztuki budowlanej o skomplikowanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Zbudowano je w technice zrębowej na kamiennych podmurowaniach. Dachy kryją drewniane gonty i kopuły. Są to kościoły katolickie i greko-katolickie o charakterystycznej trójdzielnej bryle. Można podzielić je na cztery typy architektoniczne: huculski, halicki, bojkowski i łemkowski, a zarazem każda ze świątyń ma niepowtarzalny styl.
Osiem z nich znajduje się w Polsce - cerkwie św. Paraskiewy w Radrużu, Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Chotyńcu, św. Michała Archanioła w Smolniku, św. Michała Archanioła w Turzańsku (wszystkie na Podkarpaciu) oraz małopolskie: św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku, Opieki Bogurodzicy w Owczarach - dawniej Rychwałdzie, św. Paraskiewy w Kwiatoniu, św. Michała Archanioła w Brunarach Wyżnych Po stronie ukraińskiej stronie znajduje się także osiem unikatowych budowli: w obwodzie lwowskim: cerkiew Zesłania Ducha Świętego w Potyliczu, św. Dymitra w Matkowie, Świętej Trójcy w Żółkwi, św. Jerzego w Drohobyczu; w obwodzie iwanofrankowskim: św. Ducha w Rohatyniu, Narodzenia Theotokos w Werbiążu Niżnym i w obwodzie zakarpackim: Wniebowstąpienia Pańskiego w Jasinie oraz św. Michała Archanioła w Użoku.
