Zwyczaj ten ma korzenie sięgające XI stulecia. Jego rozkwit był ściśle związany z powstaniem i rozwojem grupy społecznej samurajów, świty służącej cesarzowi i najwyższym dostojnikom w czasach średniowiecznego feudalizmu. Stanowiła ona jedną z najwyższych klas społecznych, cieszącą się wielkim szacunkiem, m.in. ze względu na niezwykle rygorystyczny system zasad etycznych, których jej członkowie ściśle przestrzegali. Zbiór tych reguł był uznawany za kodeks moralny, nazywany bushid?, czyli droga wojownika. Zasady składające się na bushid? były zróżnicowane i dotyczyły bardzo wielu dziedzin życia. Kreowały idealny wizerunek wojownika, któremu każdy japoński rycerz pragnął dorównać.