27 grudnia 1947 r. zakończył się w Warszawie jego proces, w którym został skazany na karę śmierci.
Lipiński był jednym z oskarżonych w procesie członków Komitetu Porozumiewawczego Organizacji Polski Podziemnej. Rejonowy Sąd Wojskowy w Warszawie skazał go na karę śmierci, zamienioną następnie na dożywocie.
Wacław Lipiński urodził się w 1896 roku w Łodzi. Podczas I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich i członkiem Komendy Głównej POW. W listopadzie 1918 r. wziął udział w obronie Lwowa. Po wojnie ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiował także na wydziale filozoficznym tej uczelni i w Szkole Nauk Politycznych w Krakowie.
W latach międzywojennych służył w Wojsku Polskim w pionie oświatowym a następnie pracował w Wojskowym Biurze Historycznym oraz Instytucie Badania Najnowszej Historii Polski (od 1936 r. Instytut Józefa Piłsudskiego Poświęcony Badaniom Najnowszej Historii Polski - Lipiński był jego dyrektorem). Wydał książkę "Walka zbrojna o niepodległość Polski 1905-1918", był redaktorem dwóch tomów "Pism zbiorowych Józefa Piłsudskiego i współredaktorem "Encyklopedii Wojskowej". We wrześniu 1939 r. Wacław Lipiński był szefem propagandy Dowództwa Obrony Warszawy. Wygłaszał wówczas przemówienia radiowe. Jak pisze Andrzej Kunert w "Słowniku biograficznym konspiracji warszawskiej" Lipiński "inspirował tworzenie fotograficznej i filmowej dokumentacji oblężenia Warszawy, protokołował lub zapisywał przebieg odpraw i narad Dowództwa Obrony Warszawy i posiedzeń z przedstawicielami Komitetu Obywatelskiego".
W dniach oblężenia stolicy prowadził dziennik, wydany w 1989 roku. Podczas okupacji niemieckiej był jednym z głównych działaczy piłsudczykowskiej organizacji Konwent Odrodzenia Narodowego. Opublikował kilka broszur konspiracyjnych m.in. o kampanii wrześniowej oraz o polityce zagranicznej Piłsudskiego i Becka.
