Jak powstało radio. O sukcesach Guglielmo Marconiego

W artykule przedstawionym w „Rzeczy o Historii” (13 marca br.) opisałem pierwsze próby stworzenia systemu łączności radiowej i pierwsze sukcesy w tej dziedzinie odniesione przez Guglielmo Marconiego. W opowiadaniu tym doszedłem do momentu, kiedy Włoch – po sukcesach odniesionych w łączności radiowej statków i okrętów znajdujących się na morzu – postanowił w 1901 r. nawiązać łączność radiową przez Atlantyk.

Podjęta ambitna próba była gigantycznym przedsięwzięciem, które kosztowało – ogromną, jak na ówczesne czasy – sumę 40 tysięcy funtów. Nadajnik umieszczony został w małej wsi Poldhu w Kornwalii, a odbiornik w miejscowości Signal Hill w Nowej Fundlandii. Do wysłania sygnału wystarczająco mocnego, żeby pokonał odległość ok. 3,5 tys. km dzielącą odbiornik od nadajnika, potrzebna była bardzo duża energia. Nadajnik (iskrownik produkujący falę radiową) zasilany był napięciem aż 150 tys. V. W 1901 r. było to napięcie gigantyczne. Cały nadajnik zasilała ogromna, jak na ówczesne czasy, prądnica dostarczająca energię elektryczną o napięciu 1500 V i prądzie 25 A. Jako antena nadawcza posłużył drut o długości 150 m, wzniesiony pionowo w górę za pomocą latawca przytwierdzonego do jego górnego końca. Historycy techniki twierdzą, że nadajnik wysyłał falę radiową o długości 350 m (częstotliwość 850 kHz). Testy odbywały się w ciągu dnia, gdy cała transatlantycka trasa, którą musiał pokonać sygnał, była w świetle dziennym. Dziś wiadomo, że była to najgorsza pora dla łączności radiowej, ale Marconi tego nie widział.