Radio jako źródło rozrywki

We wcześniejszych felietonach z tej serii przedstawiłem rozwój radiotelegrafii i pierwsze próby przesłania dźwięków za pomocą fal radiowych. Dzisiaj zapraszam do poznania początków radia jako nośnika rozrywki.

Opisane we wcześniejszym felietonie uwieńczone sukcesem próby przesyłania dźwięku za pomocą fal elektromagnetycznych (przeprowadzone przez Reginalda Fessendena 21 grudnia 1906 r.) miały na celu pokazanie, że możliwa jest nie tylko radiotelegrafia, wprowadzona i rozwijana przez Guglielmo Marconiego, ale także radiotelefonia – znacznie wygodniejsza i szybsza. Potem zaś radio zaczęło przenosić również treści rozrywkowe – i taka jest jego rola do dziś. Ale poważnym ograniczeniem związanym z pracami Fessendena był fakt, że jako źródła fali nośnej w jego pracach używano dynamomaszyn (prądnic) wytwarzających przebieg sinusoidalny napięcia o bardzo wysokich częstotliwościach, co jednak wymagało pracy tych maszyn z bardzo dużą prędkością obrotową grożącą wręcz ich rozerwaniem. Potrzebne było bezpieczniejsze źródło zmiennego napięcia o bardzo wysokiej częstotliwości.