Nadzieja królestwa

Kronikarze mnożyli zresztą dowody bożej opieki nad delfinem: tuż przed sakrą zagubić się miał w pogoni za zwierzyną w lasach, a wywołana tym ciężka choroba ustąpiła dopiero po pielgrzymce ojca do grobu męczennika Thomasa Becketa w Canterbury.

Zawarte także w 1179 roku małżeństwo z córką hrabiego Hainaut i kuzynką hrabiego Flandrii Izabelą dawało Filipowi poparcie potężnych wasali, a wniesione przez żonę hrabstwo Artois poszerzyło kapetyńską domenę aż po Morze Północne. Do tego podkreślane przez rodzinę Izabeli pokrewieństwo z Karolingami dodawało młodemu władcy prestiżu. Nie przeszkodziło mu to zerwać po roku związków z Flandrią na rzecz Henryka II, aby pięć lat później porzucić układ z angielskim monarchą i na powrót sprzymierzyć się z Flandrią. Zyski z manewru – hrabstwa Vermandois i Amiens.Widać zatem zręczność w zawiązywaniu i zrywaniu sojuszy, których ostatecznym i niezmiennym celem było osłabienie Plantageneta. W walce z rywalem nie wahał się wykorzystać jego syna Ryszarda Lwie Serce, którego konflikt z ojcem i rodzeństwem narastał od 1180 roku. Gdy Henryk II oddał Akwitanię młodszemu i ulubionemu synowi Janowi bez Ziemi, Ryszard w rewanżu złożył Filipowi II hołd z Normandii i Andegawenii. Przyjaźń młodego króla Francji ze starszym o osiem lat Ryszardem poruszała kronikarzy, zapewniających, że „jedli z jednej miski i spali tej samej nocy w jednym łożu oraz, że była między nimi wielka miłość”. Stąd już niedaleko do podejrzeń o homoseksualizm, cechę często przypisywaną przez wrogą propagandę.