Bolszewicki zamach stanu

Dwa lata wcześniej cesarz Wilhelm II zaakceptował zaproponowany przez wydział III b niemieckiego Sztabu Generalnego dywersyjny program „rewolucjonizacji i insurekcjonizacji” w krajach wrogich Państwom Centralnym. Program ten nie dotyczył jedynie dywersji wewnątrz Rosji. Także we Francji i Wielkiej Brytanii Niemcy chcieli wykorzystać radykałów postulujących pokój z Niemcami lub siłowe obalenie panującego ustroju politycznego. We Francji taki proces miał zainicjować były premier i lider Partii Radykalnej Joseph Caillaux. W Wielkiej Brytanii jego odpowiednikiem był irlandzki patriota Roger David Casement, który przez 18 miesięcy od 1915 r. tworzył pod Berlinem „wolną irlandzką brygadę” złożoną z przebywających w niewoli niemieckiej brytyjskich jeńców wojennych narodowości irlandzkiej. Cailllaux trafił do więzienia, a Casement na szubienicę. Najwięcej szczęścia miał zatem stosunkowo mało znany rosyjski filozof marksizmu Władimir Iljicz Uljanow, który od lutego 1916 r. mieszkał z żoną w Zurichu. Wtedy zwrócił uwagę wywiadu niemieckiego swoją publicystyką, w której pod pseudonimem „Lenin” krytykował carat i rosyjski sposób prowadzenia wojny, jednocześnie chwaląc sukcesy frontowe wojsk niemieckich.