Czytaj dalej już od 9,90 zł (zamiast 39 zł)
Dostęp do treści RP.PL w serwisie i aplikacji:
- codzienne wiadomości, wartościowe komentarze i opinie na serwisie
- pogłębione reportaże i publicystyka w Plusie Minusie
Bolszewicki zamach stanu
Przez pół wieku po zakończeniu II wojny światowej w peerelowskich szkołach wbijano młodzieży do głów ordynarne kłamstwo, że w nocy z 24 na 25 października 1917 r. (według obowiązującego wówczas w Rosji kalendarza juliańskiego; według gregoriańskiego było to z 6 na 7 listopada 1917 r.) w Piotrogrodzie wybuchła „Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa”. Ani nie była ona wielka, ani socjalistyczna, ani nawet nie była rewolucją, lecz po części zorganizowanym przez niemiecki wywiad przewrotem wojskowym, z początku jedynie w ówczesnej stolicy Republiki Rosyjskiej.
Lenin w otoczeniu kierownictwa Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) w czasie drugich obchodów bolszewickiego zamachu stanu nazwanego przez propagandę komunistyczną „Wielką Socjalistyczną Rewolucją Październikową”
Reklama
Dwa lata wcześniej cesarz Wilhelm II zaakceptował zaproponowany przez wydział III b niemieckiego Sztabu Generalnego dywersyjny program „rewolucjonizacji i insurekcjonizacji” w krajach wrogich Państwom Centralnym. Program ten nie dotyczył jedynie dywersji wewnątrz Rosji. Także we Francji i Wielkiej Brytanii Niemcy chcieli wykorzystać radykałów postulujących pokój z Niemcami lub siłowe obalenie panującego ustroju politycznego. We Francji taki proces miał zainicjować były premier i lider Partii Radykalnej Joseph Caillaux. W Wielkiej Brytanii jego odpowiednikiem był irlandzki patriota Roger David Casement, który przez 18 miesięcy od 1915 r. tworzył pod Berlinem „wolną irlandzką brygadę” złożoną z przebywających w niewoli niemieckiej brytyjskich jeńców wojennych narodowości irlandzkiej. Cailllaux trafił do więzienia, a Casement na szubienicę. Najwięcej szczęścia miał zatem stosunkowo mało znany rosyjski filozof marksizmu Władimir Iljicz Uljanow, który od lutego 1916 r. mieszkał z żoną w Zurichu. Wtedy zwrócił uwagę wywiadu niemieckiego swoją publicystyką, w której pod pseudonimem „Lenin” krytykował carat i rosyjski sposób prowadzenia wojny, jednocześnie chwaląc sukcesy frontowe wojsk niemieckich.
Reklama
Reklama
