Polska nie leżała na uboczu historii. Żaden inny przedmiot nie opowiada jej lepiej niż bursztyn

Morze oddaje swoje tajemnice niechętnie. Trzeba poczekać na sztorm, który poruszy dno, wyrwie z podwodnych osadów gałęzie, wodorosty i to wszystko, co przez lata pozostawało ukryte pod ciężarem wody. Wtedy, najczęściej o świcie, na bałtyckich plażach pojawiają się ludzie patrzący nie na horyzont, lecz pod własne stopy. Brodzą w mokrym piasku, rozgarniają wyrzucone przez fale morskie śmieci, wodorosty i kawałki drewna. Z daleka przypominają zbieraczy chrustu. W rzeczywistości szukają skarbu. Czasem znajdują jedynie okruch wielkości ziarnka fasoli, czasem bryłkę o barwie miodu, koniaku albo starego złota, a jeśli los okaże się wyjątkowo łaskawy – okaz ważący kilkaset gramów. Większość przechodniów widzi w nim tylko ładny kamień. Ja widzę fragment świata sprzed 40 milionów lat, ale także przedmiot, który od tysięcy lat łączył ziemie nad Bałtykiem z Morzem Śródziemnym, Persją, Azją Środkową i dalekimi Chinami.