Święty Sobór Biskupów Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego podjął uchwałę w sprawie kanonizacji męczenników katyńskich. „Po zbadaniu materiałów dotyczących życia i śmierci naszych Braci i Sióstr, którzy ginęli w Katyniu i innych miejscach śmierci oraz przesiedleń, Święty Sobór Biskupów Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (…) wpisuje do Dyptychu Świętych Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej: Księdza protoprezbitera płk. Szymona Fedorońko, Księdza prot. ppłk. Wiktora Romanowskiego, Księdza prot. mjr. Włodzimierza Ochaba” - czytamy w dokumencie, który został opublikowany przez Przegląd Prawosławny.
Uroczystości kanonizacyjne męczenników katyńskich odbędą się 17 września 2025 roku.
Kim był płk. Szymon Fedorońko
Szymon Fedorońko był podpułkownikiem Wojska Polskiego i protoprezbiterem, czyli naczelnym kapelanem wyznania prawosławnego. Urodził się we wsi Czerteż koło Sanoka. Z biuletynu Stowarzyszenia Kapelanów Katyńskich wynika, że w latach 1918–1919 współdziałał z Polską Organizacją Wojskową. W 1920 r. jako ochotnik uczestniczył w wojnie z bolszewikami. W 1922 r. został zawodowym kapelanem w stopniu kapitana. Służył w Wojsku Polskim, początkowo jako szef duszpasterstwa w Przemyślu, potem Lublinie, a następnie w Warszawie.
W 1918 r. w Żytomierzu urodził mu się syn Aleksander, dwa lata później w miejscowości Baranówka - Wiaczesław, a w 1922 r. w Warszawie - Orest.
Czytaj więcej
Bracia Fedorońko zginęli w 1944 r. Jeden w samolocie RAF, dwóch w powstaniu warszawskim. Cztery lata wcześniej oficer NKWD strzelił w potylicę ich...
W czasie kampanii wrześniowej Szymon Fedorońko ewakuował się na wschód wraz z Biurem Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych i został wzięty do niewoli. Trafił do obozu jenieckiego w Starobielsku, następnie wraz z innymi kapelanami przewieziono go do więzienia w Moskwie. Po odmowie współpracy z władzami sowieckimi został przetransportowany 11 kwietnia 1940 r. do obozu w Kozielsku, a 28 kwietnia zamordowany w Katyniu. Jego szczątki zostały ekshumowane przez Niemców wiosną 1943 r.
Wiktor Romanowski zginął w Twerze
Drugi męczennik katyński Wiktor Romanowski ukończył Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Został wyświęcony na księdza 7 kwietnia 1921. Od 1930 r. pełnił funkcję kapelana pomocniczego garnizonu we Włodzimierzu Wołyńskim. Sprawował stanowisko dziekana Okręgu Korpusu nr I. Był tez kapelanem Policji Państwowej.
We wrześniu 1939 trafił do niewoli sowieckiej, był więźniem obozu w Ostaszkowie lub w Starobielsku. Został zamordowany w Twerze. W listopadzie 2007 pośmiertnie został awansowany na stopień podpułkownika.
Włodzimierz Ochab - duchowny karany za odprawienie mszy w cerkwi
Włodzimierz Ochab pochodził z okolic Przemyśla. Podobnie jak Wiktor Romanowski był absolwentem Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego. Od 11 maja 1931 r. pełnił obowiązki duszpasterza w cerkwi w Miliku. Następnie pracował w cerkwi w Lipowcu, od 20 września 1935 r. był rektorem filii w Mszanie w okręgu łemkowskim. W kolejnym roku został mianowany proboszczem parafii prawosławnej w miejscowości Buśno w dekanacie hrubieszowskim, którą zamieszkiwali prawosławni Ukraińcy.
Czytaj więcej
Będziemy prowadzili działania dyplomatyczne, aby odzyskać okupowane tereny – mówi Wasyl Bodnar, ambasador Ukrainy w Polsce.
„Zachowała się informacja, iż dnia 3 czerwca 1938 r. starosta powiatowy w Hrubieszowie wezwał do siebie ks. Ochaba i oznajmił mu, iż w przeciągu trzech dni ma opuścić parafię prawosławną w Buśnie a także zabronił mu odprawiania nabożeństw. Według stanu z dnia 6 lipca 1938 r. cerkiew pozostawała cały czas czynna. Wiadomo także, że za odprawianie nabożeństw i udzielanie posług religijnych ks. Włodzimierz Ochab, jako duchowny prawosławny został ukarany grzywną w wysokości 400 zł. Prawdopodobnie przebywał w parafii Buśno w okresie 1936-1938” - napisał w nocie biograficznej ks. Michał Ceglarek (została opublikowana na stronie Ordynariatu Polowego). W latach 1938-1939 ks. Ochab był kapelanem Więzienia Karnego w Drohobyczu. 13 października 1939 r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Szepietówce a następnie w obozie jenieckim w Ostaszkowie. Rozstrzelany został wiosną 1940 r. w Twerze i pogrzebany w Miednoje.
W 2007 r. został on awansowany na stopień majora Wojska Polskiego.
