Zakon niemiecki, znany w Polsce jako krzyżacki, nie od razu posiadał tak rozległe terytorium, obejmujące zasięgiem wybrzeże Pomorza Środkowego aż po terytoria współczesnych krajów bałtyckich – dawnych Inflant. Nie od razu przybył także na zaproszenie Konrada Mazowieckiego. Wiele z tych okoliczności, o których tyle napisano w fachowej literaturze, nie jest do końca bliżej znanych. Cezurą, która miała wyznaczać początek zaangażowania zakonu krzyżackiego nad Bałtykiem, była Złota Bulla z 1226 r., w której cesarz niemiecki Fryderyk Hohenstauf potwierdza nadanie Konrada Mazowieckiego, a sam jednocześnie daje prawa zwierzchnie do ziem pogańskich Prusów. Nowsze badania przesuwają w swoich hipotezach czas wystawienia Złotej Bulli na 1235 r. Właściwą datą inicjującą sprowadzenie Krzyżaków powinien być rok 1228, bo wówczas książę mazowiecki nadaje drobne posiadłości na Kujawach i ziemię chełmińską braciom-rycerzom. Do tej pory budzi kontrowersje uznawany przez część badaczy tzw. falsyfikat kruszwicki, wystawiony rzekomo w 1230 r. Na jego mocy Konrad Mazowiecki miał zrzec się praw do ziemi chełmińskiej.