Lordowie Anglii nie zamierzali jednak tolerować panowania kobiety. Podzielali poglądy szkockiego kalwinisty Johna Knoxa wyrażone w dziele o wszystko mówiącym tytule „O potwornościach rządów kobiet”. Dlatego już w lutym 1559 r., dwa tygodnie po koronacji, Izba Gmin utworzyła za akceptacją Rady Prywatnej specjalną komisję, która wystosowała do królowej formalną prośbę o jak najszybsze zamążpójście.
Jednak 25-letnia Elżbieta nie zamierzała być koronowaną marionetką mężczyzn. Delegatom, którzy 6 lutego 1559 r. przybyli do niej na audiencję, aby złożyć petycję w sprawie wyboru małżonka, oświadczyła w tonie nieznoszącym sprzeciwu: „Zaprawdę, aby was zadowolić, połączyłam się już ślubem z jednym małżonkiem, a zwie się on Królestwem Anglii. (…) Dla mnie to będzie pełnym zadowoleniem, zarówno dla pamięci mojego imienia, jak również dla mojej chwały, jeśli, gdy oddam moje ostatnie tchnienie, wyryte będzie na marmurze mojego grobu: Tu leży Elżbieta, która rządziła jako dziewica i zmarła jako dziewica”.