-50% na pakiet subskrypcji RP.PL z NYT!
Skorzystaj z wiosennej promocji i ciesz się dwoma dostępami do najbardziej zaufanych źródeł informacji.
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Kliknij i przejdź do szczegółów
Reklama
Azincourt – angielski Grunwald
Oto byli ci, co w dawnych czasach budzili przerażenie w całej Francji. I chociaż nie wołano ich »Master« jak panów albo »Sir«, jak się należy rycerzom, tylko po prostu »John« i »Thomas« itd., jednak przekonano się, że pełnili oni bardzo dobrą służbę” – tak za panowania królowej Elżbiety I mówiono o sławnych angielskich yeomanach, którzy 610 lat temu, 25 października 1415 r., zapewnili swojemu królowi Henrykowi V zwycięstwo nad potężnym rycerstwem francuskim w bitwie na polach pod zamkiem Azincourt.
Bitwa pod Azincourt (25 października 1415 r.) była największą w historii klęską francuskiego rycerstwa, która otworzyła Anglikom drogę do dalszych podbojów w Normandii. W jej rezultacie podpisano traktat w Troyes (21 maja 1420 r.), który uczynił angielskiego króla Henryka V dziedzicem tronu francuskiego. Ilustracja: miniatura z ok. 1422 r.
W owym pamiętnym Dniu Świętego Kryspina ledwie 800 piechurów angielskich, przy wsparciu 4900 swoich rodaków uzbrojonych w łuki, rozgromiło silniejsze ciężkozbrojne siły francuskie. Jak do tego doszło, że owa pogardzana nad Sekwaną „zbieranina angielskich szumowin pod dowództwem nieokrzesanego młodzika” dosłownie wycięła aż 10 tys. znakomicie uzbrojonych Francuzów, tracąc zaledwie 112 swoich towarzyszy?
Nie można zrozumieć tego pojedynczego zbrojnego starcia w oderwaniu od analizy całej wojny stuletniej, którą możemy uznać za pierwszą europejską wojnę narodową. Składają się na nią wyprawy rabunkowe czterech angielskich pokoleń, usprawiedliwiających nękanie Francuzów genealogicznymi pretensjami do francuskiego tronu swoich władców, od Edwarda III aż do Henryka VI.
Pozostało jeszcze 84% artykułu
Reklama
Promowane treści
