W 1981 r. Pandit i jego zespół zintensyfikowali swoje wysiłki, odwiedzając wyspę co miesiąc lub dwa. Ale ten quasi-przyjacielski kontakt nie był ustatkowany, gościnność zawsze była parcjalna. Przyjazdy z prezentami trwały już od wielu lat, ale spotkania nie zawsze miały pogodny charakter. Czasami Sentinelczycy celowali swoimi strzałami w grupę kontaktową, a raz nawet zaatakowali łódź swoimi toporami. Pewnego razu krajowiec, wyciągając nóż i wykonując gest uderzenia, sygnalizował Panditowi, że nadszedł czas, aby goście już odjechali. „Gdybyśmy próbowali zapuścić się na ich terytorium bez respektowania ich oczekiwań lub podeszli zbyt blisko do nich, odwróciliby się do nas plecami i przysiedli, jak podczas wypróżniania się. To miała być obraza zmuszająca nas do odwrotu. W przeciwnym wypadku, skorzystaliby ze swoich włóczni” – pisał Pandit. Nikt nie potrafi wytłumaczyć, skąd bierze się ta zmienność nastrojów. Po dziesięciu latach nastąpił punkt zwrotny. Pandit zabrał ze sobą Madhumalę Chattopadhyay, znaną już z tego, że udało się jej nawiązać relacje zaufania i wzajemnego szacunku z innymi rdzennymi populacjami Andamanów. Jej udział przyniósł znaczne ocieplenie ze strony gospodarzy, którzy po raz pierwszy odbierali prezenty bezpośrednio z rąk przybyszy. Po przybyciu na wody wewnętrzne wyspiarze, przełamując nieufność, sami zbliżyli się bez broni, a jedynie z koszami i siekierami, których używali do rozcinania kokosów, aby odebrać prezenty. Wątła familiarność między wyspiarzami a antropologami nigdy nie wykraczała poza rozdawnictwo kokosów. Miejscowi nie zawsze witali gości, często dawali jasno do zrozumienia, że nie życzą sobie kontaktu, nie oferowali w zamian prezentów i nigdy nie zapraszali gości do pozostania lub zapuszczania się w głąb lądu, a żadna ze stron nigdy nie nauczyła się, jak właściwie rozmawiać z drugą.
W kolejnych latach wizyty z darami odbywały się sporadycznie, a reakcje w dalszym ciągu były niezmienne. Po tsunami w 2004 r. urzędnicy dwukrotnie przylatywali helikopterem indyjskiej straży przybrzeżnej, aby sprawdzić, czy populacja jest zdrowa i nie ma szczególnych kłopotów. Przy tej okazji zostali nawet ostrzelani gradem strzał z łuków. Coraz częściej zaczęto kwestionować pomysł kontaktowania się ze zdrowymi i szczęśliwymi ludźmi, którzy żyli pogodnie i niezależnie od tysięcy lat. W konsekwencji w 2005 r. rząd Indii podjął decyzję o bezwzględnym zakazie zbliżania się do tego niewielkiego skrawka ziemi. To był rozsądny wybór. Ekstremalna izolacja Sentinelczyków jest konieczna, ponieważ nie mają oni ochrony immunologicznej przed powszechnymi chorobami, takimi jak grypa czy odra.
Ci, którzy mieli z nimi jakiś związek, odrzucają pogląd, że z natury są agresywni. „To ludzie miłujący pokój” – powiedział Pandit indyjskiemu serwisowi informacyjnemu TN. „Ich wrogość jest oznaką kompletnego braku bezpieczeństwa” – zgadza się Vivek Rae, były główny administrator Andamanów.
Ich skrajna podejrzliwość wobec obcych jest całkowicie uzasadniona. „Przekazywano to z pokolenia na pokolenie” – przekonuje Pandit. Wieki temu archipelag był magnesem dla birmańskich handlarzy niewolników, którzy dokonywali porwań wśród krajowców łowiecko-zbierackich, a następnie sprzedawali ich do niewoli w Azji Południowo-Wschodniej.
Wraz z narodzinami kolonii brytyjskiej w 1858 r. rozpoczęła się, nie bez krwawych starć, pacyfikacja plemion Wielkoandamańczyków Onge i Jarawa, które z determinacją broniły swojego świata. Od 1947 r. dzieło to kontynuował rząd indyjski, który odziedziczył kontrolę nad archipelagiem. Po 150 latach oporu krajowcy przegrali batalię z nowym ładem. Zdziesiątkowani, nieprzystosowani do życia w nieznanych sobie warunkach, chorowali, popadali w alkoholizm, a na koniec żebrali w poszarpanych T-shirtach w wioskach osadników. Ubezwłasnowolnieni, wykorzenieni z oryginalnej kultury oraz języka, dziś żyją w wymuszonej kohabitacji, w odizolowanych enklawach, często stając się obiektem „ludzkiego safari”.