Chanuka
Ośmiodniowe święto rodzinne, zaczynające się 25. dnia miesiąca kislew, obchodzone na pamiątkę oczyszczenia zbezczeszczonej Świątyni przez Judę Machabeusza, usunięcia z niej pogańskiego ołtarza i złożenia ofiary inauguracyjnej (165 r.p.n.e.). U Józefa Flawiusza Chanuka (z hebr. odnowienie, inauguracja) nazywana jest Świętem Świateł.Legenda mówi, że w Świątyni pozostał tylko jeden dzbanuszek z nietkniętą przez Greków, rytualnie czystą oliwą. Starczyłoby jej na jeden dzień,paliła się jednak osiem. Świadectwa o zapalaniu świateł pochodzą z drugiej połowy I wieku n.e.
Micwa
(hebr. przykazanie) podczas Chanuki polegała na zapalaniu jednego światełka w każdym domu, gorliwi zapalali więcej, według szkoły Hillela: jedno pierwszego dnia, a każdego następnego o jedno więcej.Świecznik chanukowy, tzw. chanukija,składający się z ośmiu ramion i dodatkowego szamesa(pomocnika), musi być zapalony między zachodem słońca a chwilą, gdy ostatni ludzie opuszczą ulicę.
Powinien stać u wejścia do domu albo w oknie. Do zapalania światełek zobowiązane są również kobiety.Odmawiane jest przy tym błogosławieństwo nad światłami i nad cudem. Odczytuje się fragment Tory, zwłaszcza haftarot.Typowymi potrawa misą placki na oliwie (łatkes) i pączki(sufganijot). Dzieci bawią się czworo-bocznym bąkiem (hebr. sewiwon, jid.dredł).
