Niewielkie opracowanie było oparte na doświadczeniach amerykańskich oddziałów stacjonujących od 1916 roku w Panamie. Obszerny podręcznik FM 31-20 „Działa- nia wojenne w dżungli” rozesłano do jednostek piechoty dopiero 15 grudnia 1941 roku – osiem dni po ataku na Pearl Harbor.
Podkreślono w nim, że dżungla stanowi bardzo trudny teren działań wojennych z powodu kiepskiej widoczności, problemów w kontrolowaniu większych oddziałów i utrzymaniu linii komunikacyjnych. Zwracano uwagę na możliwość przeprowadzenia manewrów oskrzydlających niepostrzeżenie dla wroga, a zarazem ostrzegano dowódców przed takim zagrożeniem z jego strony.
Przy przygotowywaniu ataku zalecano precyzyjne planowanie zadań dla poszczególnych pododdziałów ze względu na trudności we wprowadzaniu modyfikacji w trakcie walk, kiedy łączność i komunikacja z jednostkami czołowymi była niezwykle utrudniona. W natarciu żołnierze powinni się poruszać w kolumnach plutonowych, osłaniani przez gęste tyraliery i patrole.
Ponieważ specyfika terenu tropikalnego doprowadzała do serii starć małych pododdziałów piechoty, podkreślano znaczenie inicjatywy oficerów niższego szczebla, od których najczęściej zależało powodzenie działań na szczeblu lokalnym, a to z kolei miało wpływ na sytuację na większym obszarze.
W obronie zalecano zajmowanie pozycji osłoniętych przez przeszkody naturalne – koryta rzek i strumieni, wzgórza. Początkowo koncentrowano się na ochronie flanek. Wraz ze zdobywaniem doświadczenia w walkach na Nowej Gwinei i Guadalcanal obrona coraz wyraźniej przybierała formę okrężną, tak aby każdy oddział był gotowy odeprzeć prze- ciwnika przenikającego na tyły.
