Zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego, walczył w 18. Pułku Artylerii Polowej najpierw z Ukraińcami, później z Armią Czerwoną. Odznaczył się szczególnie w lipcu 1920 roku w boju pod Chorupaniem (miejsce upamiętnione na płytach Grobu Nieznanego Żołnierza). W wyniku natarcia kawalerii sowieckiej polska piechota cofnęła się, pozostawiając bez osłony pozbawione amunicji działa. Wtedy por. Kelhoffer wraz z obsługą dział naciera na nieprzyjaciela zmuszając go do odwrotu. Za ten czyn dostaje Virtuti Militari. Kronika pułkowa jeszcze kilkakrotnie wymienia bohaterskie czyny Kelhoffera.
W innej bitwie upamiętnionej na Grobie Nieznanego Żołnierza – pod Dytiatynem, we wrześniu 1920 roku odznaczył się ppor. Jakub Fast, który jako dowódca kompanii odpierał ze swoimi żołnierzami przez 6 godzin atak kawalerii sowieckiej.
W obronie mostu na Wiśle pod Włocławkiem zginął w sierpniu 1920 roku jako dowódca kompanii karabinów maszynowych Ludwik Schimek, żołnierz z ochotniczego zaciągu. Został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari.
Porucznik Walter Munk, komendant artylerii pociągu pancernego „Śmierć”, zmarł z ran, pośmiertnie otrzymał Virtuti Militari.
Herman Kronisch zgłosił się ochotniczo do Armii Hallera. Jako zastępca dowódcy kompanii odpierał we wsi Prosowce przez 4 dni ataki przeważających sił wroga. Odznaczony Krzyżem Walecznych.
