Był to zarazem ten króciutki okres w historii, kiedy rewolwer nie miał konkurencji ze strony pistoletu. Mimo prostoty konstrukcji i zachowania podstawowych zasad mechanizmu zmieniała się amunicja oraz ergonomia broni.
W Rosji nadszedł czas na zastąpienie wysłużonego Smith-Wessona, który, choć spisywał się całkiem nieźle, liczył już ponad 20 lat i strzelał nabojem dużego kalibru na proch czarny. Zgodnie z ogólnoeuropejską tendencją poszukiwano rewolweru małokalibrowego, strzelającego nową amunicją na proch bezdymny. Jak zawsze oczy wojskowych zwróciły się za granicę, a z okazji skwapliwie skorzystał znany już doskonale w państwie Romanowów Emil Nagant.
Broń jego konstrukcji zawierała bardzo ciekawą innowację. Otóż podstawową wadą wszystkich rewolwerów była nieszczelność pomiędzy bębnem a lufą, co powodowało ucieczkę części gazów prochowych podczas strzału i ujemnie wpływało na prędkość początkową pocisku. Belg zastosował mechanizm, który sprawiał, że bęben tuż przed strzałem przesuwał się do przodu, a łuska (pocisk schowany był całkowicie w jej wnętrzu) swym końcem wchodziła we wlot lufy. Broń była więc gazoszczelna, bowiem łuska dodatkowo w trakcie strzału pęczniała, ale w zgodnej opinii ekspertów nie wpłynęło to w jakiś istotny sposób na zwiększenie prędkości pocisku.
Siedmionabojowy bęben nie wychylał się, naboje wkładało się pojedynczo po odciągnięciu pokrywy bębna znajdującej się z prawej strony, a wystrzelone łuski wypychano umieszczonym pod lufą prętem/stempelkiem; była to w zasadzie jedyna wada rewolweru, bo powodowała wydłużenie czasu ładowania. Mimo że mechanizm był stosunkowo skomplikowany, w trakcie użytkowania okazało się, że działa znakomicie. Naganta kaliber 7,62 mm przyjęto na uzbrojenie armii rosyjskiej w 1895 roku i wobec tego ochrzczono wzorem 1895.
Rewolwer uchodził za broń solidną, stosunkowo celną i wygodną, ważył 0,8 kg. Egzemplarze przeznaczone dla oficerów były podwójnej akcji, tzn. można było oddać strzał zarówno po wcześniejszym odciągnięciu kurka, jak i naciskając bezpośrednio na język spustowy (samonapinanie); wersja podoficerska pozbawiona była samonapinania; potem wszystkie były już podwójnego działania.
