Chyba nikt inny nie zrobił dla pamięci o Józefie Piłsudskim więcej niż właśnie on. Większość swego 100 – letniego życia – 54 lata – spędził na emigracji. Tam powstało dzieło jego życia, obszerna „Kronika życia Józefa Piłsudskiego”, której późniejsze wydania – redagowane wraz z Januszem Ciskiem – ukazywały się pod tytułem „Kalendarium życia Józefa Piłsudskiego”. W Polsce to wydawnictwo mogło się oczywiście ukazać dopiero po roku 1989. Po raz pierwszy, i to w trzech tomach, w Ossolineum w 1993 r. (Jędrzejewicz zobaczył je tuż przed śmiercią), drugie w Rytmie (1998 r.), ostatnie w LTW i Instytucie Książki (w 2007 r.).
Podczas II wojny współtworzył Komitet Narodowy Amerykanów Polskiego Pochodzenia (1942 r.) oraz w 1943 r. istniejący do dziś Instytut Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku. Był jego pierwszym dyrektorem. Opublikował wiele książek i artykułów dotyczących najnowszej historii Polski.
Urodził się w 1893 r. W warszawskim gimnazjum Pawła Chrzanowskiego, pierwszej na początku XX wieku w zaborze rosyjskim szkole średniej z polskim językiem wykładowym, chodził do klasy z Ignacym Skorupką, który jako kapelan wojskowy poległ w Bitwie Warszawskiej pod Ossowem.
Jędrzejewicz był członkiem Związku Strzeleckiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, współtwórcą Polskiej Organizacji Wojskowej i żołnierzem Batalionu Warszawskiego, a potem 5 pp. „Zuchowatych” w Legionach.
Więzili go podczas I wojny światowej Niemcy, był też w 1920 r. w niewoli sowieckiej, z której uciekł. W II Rzeczypospolitej oficer wywiadu i dyplomata. W 1939 r. uczestniczył w ewakuacji Funduszu Obrony Narodowej z Polski do Francji.
