[b]RZ: Muzeum Powstania Warszawskiego zaproponowało grupie De Press opracowanie piosenek Żołnierzy Wyklętych. Zgodzili się panowie. [/b]
[b]Andrzej Dziubek:[/b] To było dla nas jasne, Żołnierzom Wyklętym trzeba było oddać hołd. Jedną, dwiema, dziesięcioma piosenkami. To i tak mało. Gdy pomyślę, jaki to był dla nich zły czas… Koniec wojny, zdawałoby się, wyczekiwany spokój, a oni idą do lasu i walczą dalej. Historia szybko zapomniała o ich ofierze. Takiego zrywu antykomunistycznego nie było potem przez dziesiątki lat. Dopiero strajki w 1980 r. zaczęły znowu przynosić coś w tej sprawie.
[b]Znał pan przedtem te piosenki?[/b]
Nie. Byłem zdumiony, że jest w nich tyle emocji, walki, intensywnych przeżyć. Podchodziłem do nich bardzo osobiście, mój ojciec walczył w AK, był kurierem między Słowacją a Polską i też krył się w lasach. Na własnej skórze przekonał się, kim są Sowieci. Jego wspomnienia były przerażające.
[b]A muzyka? Istniały nuty do tych tekstów? Na płycie wszystkie mają nadaną przez pana muzyczną interpretację.[/b]
