Historia jako rozrywka. Dlaczego nie warto się na to obrażać

Pierwsza sobota września br., Biała Fabryka wypełnia się zwiedzającymi. Na twarzy młodej kobiety maluje się na przemian współczucie i przerażenie: w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi emerytowany pracownik jednego z zakładów opowiada o warunkach pracy jej rówieśniczek w XIX w. Muzeum co godzinę zaprasza na pokaz: fachowiec uruchamia krosna z przełomu XIX i XX w. oraz z lat 70. XX w. I snuje opowieść. Stoimy zahipnotyzowani. Bo emerytowany pracownik jednego z zakładów w „polskim Manchesterze” ma nie tylko wiedzę – jest autentyczny. Moje skrzywienie zawodowe? Przyglądam się publiczności. I wtedy właśnie moją uwagę przykuwa empatia jednej z uczestniczek prezentacji. Nasz wyjątkowy przewodnik dzieli się newsem z XIX-wiecznej łódzkiej prasy: „Staruszka wpadła pod tramwaj. Miała 35 lat”. Nawinął „szpulę na krosno”, by za chwilę oddać w nasze ręce gotową „tkaninę”: 35-latka była staruszką, bo pracowała mniej więcej od ósmego roku życia, wpadła pod tramwaj, bo pracowała mniej więcej od ósmego roku życia w hałasie i pyle, dlatego słabo widziała i słyszała.