Orient-Express i osobowe na Wschód

... W tej właśnie chwili otworzyły

się drzwi i wszedł recepcjonista, kierując się ku dwójce przyjaciół. Miał zakłopotaną i przepraszającą minę.

– Zdarzyło się coś niesłychanego, monsieur – zwrócił się do Poirota.

– W pierwszej klasie wagonu sypialnego nie ma ani jednego wolnego miejsca.

– Comment?! – zawołał monsieur Bouc – O tej porze roku? Ach, to bez wątpienia jakiś zjazd dziennikarzy? Polityków?

– Nie wiem, sir – odpowiedział recepcjonista z szacunkiem. – Ale to fakt.

– No cóż – odezwał się do Poirota monsieur Bouc. – nie martw się, mój przyjacielu. Coś na to zaradzimy. Zawsze jedzie jeden wolny przedział, numer 16. Konduktor się tym zajmie. – Uśmiechnął się, zerknął na zegarek. – Chodźmy – powiedział. – Czas ruszyć w drogę.

Na dworcu monsieur Bouca z najwyższym uszanowaniem powitał ubrany w brązowy uniform konduktor Wagon Lit.

– Dobry wieczór, monsieur. Zajmuje pan przedział numer jeden. Wezwał tragaży, by przewieźli bagaż do wagonu, na którym mosiężna tabliczka obwieszczała cel jego przeznaczenia:

ISTAMBUL – TRIEST – CALAIS

– Słyszałem, że macie komplet?

– To wprost nie do wiary, monsieur. Właśnie tego wieczoru cały świat ruszył w podróż!

– Mimo to musicie znaleźć wolny przedział dla tego dżentelmena.

To mój przyjaciel. Może zająć numer 16.

– Jest już zajęty, monsieur.

– Co takiego?! Numer 16?

Agata Christie, „Morderstwo w Orient Expressie” , tłum. Anna Wiśniewska-Walczyk, Warszawa, 1996

* * *

Chciałbym kiedyś zobaczyć

lewicującego intelektualistę

z Zachodu

jadącego pociągiem