2 października 1940 r. zgodnie z zarządzeniem gubernatora dystryktu warszawskiego Ludwiga Fischera przystąpiono do tworzenia getta w Warszawie.
Jesienią 1940 r. ulice Warszawy stały się widownią prawdziwej wędrówki ludów. Do „żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej” przesiedlono 138 tys. Żydów z innych części miasta. Polacy (113 tys.), którzy musieli zwolnić swoje mieszkania dla osadzonych w dzielnicy zamkniętej, zostali przesiedleni poza jej obręb i stała się ona największym gettem w okupowanej przez Niemców Europie. Skupiono tu na powierzchni mieszkalnej 307 ha (około 4 km kw. powierzchni całkowitej, włączając ulice, chodniki i skwery) około 400 tys. Żydów. Latem 1941 r., w momencie największego zagęszczenia ludności w dzielnicy zamkniętej, liczyła ona 460 tys. mieszkańców (według danych niemieckich nawet 490 tys.).
20 stycznia 1942 r. na konferencji w Wannsee (dzielnica Berlina) zostaje przyjęty plan Endlösung der Judenfrage (ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej, czyli zagłady Żydów w Europie). Pierwszy obóz powstał w Chełmnie nad Nerem i działał do 7 grudnia. Wiosną ukończono budowę dwóch dalszych – w Bełżcu (w marcu zaczęto tu m.in. deportować Żydów lubelskich) i w Sobiborze. W lipcu zaczął działać obóz w Treblince
16 listopada 1940 r. getto warszawskie zostało odcięte od reszty miasta. Otoczono je murem trzymetrowej wysokości podwyższonym jeszcze o metr ogrodzeniem z drutu kolczastego. Do budowy muru wokół getta i pokrycia kosztów jego budowy Niemcy zobowiązali żydowską gminę wyznaniową.Dostępu do getta strzegły z zewnątrz posterunki niemieckiej policji (Schutzpolizei) oraz Policji Polskiej, nazywanej od koloru munduru granatową, od wewnątrz zaś – powołana z polecenia gestapo Żydowska Służba Porządkowa, potocznie zwana policją żydowską.
„1. Na podstawie rozporządzenia o ograniczeniach pobytu w Generalnym Gubernatorstwie z 13 września 1940 r. (Dz. Rozp. G. G. I, str. 288) tworzy się w Warszawie dzielnicę żydowską, w której mają zamieszkać Żydzi mieszkający w Warszawie lub przesiedlający się do niej. [...]
